Gen. Józef Wawrzecki – brat Tomasza Wawrzeckiego

Wawrzecki Józef
Generał brygady z 1812 r., brygadier kawalerii narodowej litewskiej z 1794 r. Ród jego
wywodził się z Wielkopolski. Pieczętował się herbem Rola. Za protoplastę rodziny uznaje się Wawrzyńca ze Skrzetuszewa, który w połowie XV w. osiadł na Litwie. Ojciec Jerzego, Tadeusz Aleksander Wawrzecki był stolnikiem i wojskim brasławskim, matka– Barbara z Tyzenhauzów–była rodzoną siostrą Antoniego Tyzenhauza (1733– 1785),podskarbiego nadwornego litewskiego i przyjaciela króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, który zasłynął uprzemysłowieniem Grodzieńszczyzny i bezwzględnością wobec chłopów. Wawrzeccy należeli do średnio zamożnej szlachty. Źródła nie podają daty urodzin i śmierci* Józefa Wawrzeckiego, także przebieg jego wojskowej służby nie został dobrze
udokumentowany. Wiadomo, że w 1789 r. był majorem w 1.Brygadzie Kawalerii Narodowej. W 1791 r. został jej wicebrygadierem. Uczestniczył w wojnie z Rosją 1792 r.
W 1793 r. związał się z wileńskim sprzysiężeniem insurekcyjnym. Wziął czynny udział w powstaniu kościuszkowskim. Uczestniczył w czerwcowej wyprawie Michała Kleofasa Ogińskiego na Mińszczyznę, podczas której był dowódcą straży przedniej (Brygada Kawalerii Narodowej Lit. i strzelcy) gen. Jakuba Jasińskiego. Walczył pod Oszmianą, został wyparty przez gen. Łanskoja z Borun, następnie–będąc w odwrocie – skutecznie
powstrzymywał napór wojsk rosyjskich. Na czele części swej brygady (ok. 600 szabel) 25 czerwca 1794 r. bił się w przegranej bitwie pod Sołami. W czasie wyprawy powstańców do Kurlandii dowodził oddziałem złożonym z kawalerzystów 1 BKN (260 szabel) i z 1 batalionu 1 regimentu. Oddział ten posiadał trzy armaty, jedną sześciofuntową i dwie trzyfuntowe. Kilka dni po pobycie w Szkudach (był tam 02.08.1794 r.) połączył się z siłami gen. Tomasza Wawrzeckiego, któremu dostarczył amunicję. Brał udział w boju pod Sałatami 29 lipca 1794 r. W 1811 r., podczas rozważań nad utworzeniem mającej być
w służbie rosyjskiej narodowej litewskiej siły zbrojnej, brany był (bez jego zgody i wiedzy) pod uwagę do objęcia jednego ze stanowisk dowódczych. W literaturze historycznej wzmiankowana jest jego działalność w 1812 r. Po zajęciu Wilna przez Napoleona rozpoczęto na Litwie formowanie formacji woskowych. 13 lipca 1812 r. Józef Wawrzecki został wyznaczony na dowódcę i organizatora 18 pułku ułanów. Ponieważ spośród zwolenników Napoleona na Litwie był jednym z kilku oficerów mających praktykę dowódczą, wszedł w skład Komitetu Wojskowego kierowanego przez Aleksandra ks. Sapiehę. Niestety ze względu na brak możliwości finansowania tworzenia pułku z własnych zasobów pieniężnych, 24.07.1812 r. zrzekł się na korzyść Karola Przeździeckiego dowództwa 18 pułku ułanów. Nie przeszkodziło to, by rezydujący w Wilnie minister spraw zagranicznych Francji książę Bassano, czyli Hugues Maret, w piśmie do Napoleona z 09.08.1812 r. zaproponował kandydaturę Józefa Wawrzeckiego
na inspektora jazdy w tworzonym Generalnym Inspektoracie Armii Litewskiej.Napoleon zgodził się i 29.08.1812 r. podpisał nominację Wawrzeckiego na to stanowisko. Jako
inspektor jazdy w stopniu generała brygady (z roczną gażą 12000 zł) podlegał
inspektorowi obu broni gen. dyw. Romualdowi Giedroyciowi oraz generalnemu gubernatorowi Litwy Dirkowi van Hogendorpowi. Adiutantem gen. Wawrzeckiego był
porucznik Stanisław Plater. Trudno jest ocenić, jaką rolę odegrał w organizacji
litewskiej jazdy. Zmieniająca się sytuacja znacznie ograniczyła jego możliwości. Wiadomo, że w dniu zajęcia Wilna przez rosyjskie oddziały gen. Adama Czaplica 10 grudnia 1812 r. rozkazał mjr Kozłowskiemu dołączyć z 17. pułkiem ułanów do X Korpusu Wielkiej Armii. Następnie dostał się do niewoli rosyjskiej, przebywał w niej do marca 1813 r., po osobistej interwencji gubernatora Litwy gen. Aleksandra Rimskiego-Korsakowa „na słowo” zezwolono mu przebywać w swoim majątku Nurkany. Był honorowym kuratorem szkół wileńskich. Przez współczesnych uważany był za hipochondryka.
Widniał jeszcze w „Spisie szlachty guberni wileńskiej na wyborach w 1834 r.” jako
„generał b. wojsk polskich, kawaler, Józef Wawrzecki. W domu Wańkowieczówien”.
Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Aleksandra Szretter (1760–1799), z którą miał dwie córki. Ponownie ożenił się w 1810 r. z Kunegundą ks. Giedroyć, z tego związku urodziły się cztery córki i syn Aleksander. Rodzonym bratem Józefa Wawrzeckiego był

gen. Tomasz Wawrzecki (1753-1816); następca Tadeusza Kościuszki po bitwie pod Maciejowicami i do upadku powstania Najwyższy Naczelnik siły Zbrojnej Narodowej. Drugi brat Benedykt był gen. lejt. wojsk litewskich z 1790 r. i marszałkiem szlachty powiatu brasławskiego.

* Generał Józef Wawrzecki zmarł w Wilnie 22 stycznia 1846 w wieku 86 lat w domu Zawadzkiego na ulicy Bernardyńskiej. Po uroczystościach żałobnych zwłoki jego przewieziono do Majątku Nurkany i tamże zostały pochowane.
Księga zgonu 1846 Nr 12:

zgon 1846 12 Wawrzecki Jozef l.86 - Kopia - Kopia

Żona jego Kunegunda zd. Księżna Giedroyć zmarła tamże w Wilnie 14 listopada 1844 także w domu Zawadzkiego. Po uroczystościach pogrzebowych złożono jej zwłoki tymczasowo na par. mogiłach za miastem pod kaplicą w katakumbach.
Księga zgonu 1844 Nr 184:

zgon 1844 184 Wawrzecki Kunegunda l.56 zd.Giedroyc Ksiezna - Kopia - Kopia

/Informacja od Wandy Thomalla/

Reklamy

Józef Koziełł-Poklewski – lekarz z Widz

Korporacja Akademicka
Konwent Polonia
Album Polonorum

j_koziell_poklewski

 

 

 

 

 

# 995

Józef Koziełł-Poklewski  1863 – 1940 Coetus: I sem. 1887 r.

s. Władysława, brat Mariana (1038), lekarz w Widzach, pow. brasławski, ziemianin

http://www.konwentpolonia.pl/album-polonorum/jozef-koziell-poklewski

 W latach 1925-1928 był lekarzem w Widzach.
(wg Ksiąg Adresowych Polski z lat 1925-1930)

 

Służba zdrowia w Widzach – 1939 r.
lekarz   Józef Koziełł-Poklewski (ginekologia i chirurgia), Widze, ul. Ugorska 22

Wg Informatora Lekarskiego Ziem Północno-Wschodnich z 1939 r.

 

Lekarze powiatu brasławskiego – 1926 r.

Lista uprawnionych lekarzy zgłoszonych przy pierwszych wyborach do Rady Izby Lekarskiej Wileńsko-Nowogródzkiej ustalonych na 6.06.1926 r.
Powiat brasławski

2. Koziełł – Poklewski Józef – Widze

Dziennik Urzędowy Województwa Wileńskiego, nr 2 z 28.02.1926 r.

 

Marian Koziełł-Poklewski, 1865 – 1937 Coetus: I sem. 1889 r., s. Władysława, brat Józefa (995), stryj Władysława (1399) i Bohdana (1434), ziemianin w pow. brasławskim

 

Tomasz Wawrzecki pochowany w Nurkanach a nie w Widzach

EPITAFIUM GENERAŁA INSUREKCJI 1794 TOMASZA WAWRZECKIEGO

Lokalizacja: Katedra Wileńska
Osoba: Tomasz Wawrzecki, towarzysz broni Tadeusza Kościuszki (1759-1816 r.), zmarł 5 sierpnia 1816 r. w Widzach Łowczyńskich i pochowany został w Nurkanach /pow. poniewieski, parafia Pompiany/ gub. kowieńskiej. Jego brat Józef Wawrzecki*, wystawił mu w katedrze wileńskiej epitafium.

Opis obiektu: U góry głowa z białego marmuru na złotym tle. Tablica czarna ze złotymi literami i ze złotym obramowaniem. Nad tablicą orzeł bez korony. U spodu herb Wawrzeckich Rola wraz z podwieszonymi pod nim wyobrażeniami orderów, których kawalerem był T. Wawrzecki.

Inskrypcja: „Sanctae Memoriae Thomae a Skrzetuszewa / WAWRZECKI Rossorum Imperatoris et / Polonorum Regis a consiliis intimis Regni / Poloniae Senatoris, Palatini Iustitiaeque summi / Administri Ordinum Equestrum S. Stanislai / Aquilae Albae S. Alexandri Newskii et S. Wlo – / dimiri I Classis Honoribus et Ornamentis decora- / ti qui Viri Boni ac Civis Egregii officiis privatim / et publice obeundis Vitam impendit totam Pa – / triamque Consiliis, Sumptibus, armis iuvit, de- / fendit, Populares Fide, Auctoritate Iustitia re- / creavit, Egenos ac Miseros opibus muneribus / beneficiis levavit, Amicos Benevolentia Suos / Caritate cunctos humanitate amplexus et tui- / tus est, qui vixit annos tres et sexaginta die V Augusti A. R. S. MDCCCXVI ad Coelites / rediit Frater Moestisimus Posuit”

*Józef Wawrzecki s. Tadeusza – gen. wojsk ros. w 1833 r. (LVIA, zesp. 604, inw. 20, vol. 24, s. 8, nr 46), gen. b. wojsk pol., b. kurator szkół gub. wileńskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari, † 22 I 1846 r., lat 86, w Wilnie na ul. Bernardyńskiej w domu Zawadzkich, pochowany w grobach rodzinnych w maj. Nurkany par. pompiańskiej pow. poniewieskiego, zostawił córki: Paulinę Meysztowicz, Felicję Siesicką, Marię księżną
Puzyno, Lucję księżną Dołgorukow, Józefę (LVIA, zesp. 604, inw. 20, vol. 56, s. 238, nr 12);

Dolnośląski genealog (Franciszek Kromplewski) z korzeniami z gminy Widze

Franciszek Kromplewski od 2003 r. jest członkiem Śląskiego Towarzystwa Genealogicznego, mieszka w woj. dolnośląskim. Jego korzenie rodzinne sięgają gminy widzkiej pow. brasławskiego na Wileńszczyźnie. Ojciec urodził się w Kajatach gm. Widze, potem mieszkał w sąsiednich Matejkiszkach. On sam urodził się w Plateryszkach w gminie Smołwy też na Brasławszczyźnie. Poniżej obszerny wywiad z dolnośląskim genealogiem.
Czytaj dalej …

Ejtminowiczowie i Weronika Krywiel zd. Ejtminowicz – Romejki gmina Widze/Nowe Daugieliszki

Jan Ejtminowicz, lat 76, długoletni mieszkaniec New Britain – Nowej Brytanii (miasto w USA, w stanie Connecticut), zakończył swoje życie w środę (5 lipca 2000) w  Szpitalu Ogólnym w New Britain. Zostawił pogrążonych w żałobie, żonę Aleksandrę; i  trzy córki, Annie DeNorio z Nowej Brytanii; Mary D. Minow z Haddam (miasto w USA w stanie Connecticut), Hedi B. Minow z Nowej Brytanii; wnuka, Thomas G. Ciarlone, Jr .; siostrę Weronikę Krywiel  z Litwy; kilka siostrzenic i siostrzeńców. Pracował jako elektryk w New Britain Machine (spółka) przez wiele lat, zanim przeszedł na emeryturę w wieku lat 63. Był niezależnym fotografem w młodości, kontynuował tę pasję jako hobby w późniejszych latach. Cieszył się naturą i kochał zwierzęta. Obrzęd committal odbył się, 8 lipca, o godz. 9:15 w New Britain Memorial / Dom Pogrzebowy Sagarino, 444 Farmington Aleja, z liturgią pogrzebową, o godzinie 10, w kościele Świętego Krzyża. Pogrzeb miał miejsce na Cmentarzu Najświętszego Serca. Przyjaciele i krewni mogli oddać hołd w sobotę rano, o godz. 8, aż do czasu rozpoczęcia posługi.
https://translate.google.pl/translate?hl=pl&sl=en&u=http://articles.courant.com/2000-07-08/news/0007072685_1_rite-respects-animals&prev=search

Ejtminowiczowie
1.Józef Ejtminowicz + Urszula zd. Montwiłł
1.1. Paulina Ejtminowicz ur. 1870 zm. 1977 + Józef Lisowski
1.2. Urszula Ejtminowicz zm. + Subocz (Suboczow)
1.3. Józef Ejtminowicz ur. 1877  zm. 1955 + Anna Gasianiec ur. 1900 zm. 1930
1.3.1. Kazimierz Ejtminowicz ur. 1921 zm. 1975
1.3.2. Weronika Ejtminowicz zm. 2014 + Krywiel/Kriwiel s. Karola i Malwiny Potapo (Romejki  gm. Widze/Nowe Daugieliszki)
1.3.2.1. Wojciech Krywiel ur. ok. 1947-1956 zam. Wilno + Bogdanowicz
1.3.3. Jan Ejtminowicz ur. 9.07.1923 zm. 5.07.2000 New Britain +
Aleksandra  ur. 22.11.1929 zm. 17.08.2000 New Britain
1.3.3.1. Ann Ejtminowicz ur. 1960/1961 + (1994) Denorio
1.3.3.2. Mary D. Ejtminowicz + Minow
1.3.3.3. Hedi B. + Minow
1.3.4. ? Ejtminowicz
Wg widzkiego spisu parafialnego z 1926 r. w Matejkiszkach gmina Widze mieszkała rodzina:

Krywel

1. matka                               –  Helena  48 (wdowa)
2. córka                                –  Helena  29
3. syn                                    –  Leon  17

 

 

Zofia Kriwel łączniczka AK ze wsi Biciuny gmina Widze

Należała do Armii Krajowej (była łączniczką), aresztowana przez NKWD 11 lutego 1945 r. na Wileńszczyźnie (pochodziła ze wsi Biciuny, gmina Widze pow. brasławski). Więziona w Oszmianie, potem w wileńskich Łukiszkach. Skazana na pobyt w łagrze, wysłana do Workuty, uczestniczka buntu. Karnie przeniesiona do łagru w Norylsku. W 1954 roku zwolniona i skierowana na przymusowe osiedlenie. Do Polski wróciła w 1956 roku.

Klikając w pierwszy poniższy link można odsłuchać nagrania dźwiękowe wspomnień (zachowane w Archiwum Historii Mówionej) Zofii Kriwel mieszkanki dawnych Kresów Wschodnich, obywatelki polskiej represjonowanej przez sowieckie władze.

Projekt: Archiwum Wschodnie
Wywiad przeprowadził/a: Tomasz Gleb
Sygnatura nagrania: AW_I_0402
Miejsce nagrania: Gdynia
Data nagrania: 1991
Czas nagrania: 04:19
Język nagrania: polski
Opis nagrania: Maszynopis. Informacja o relacji dostępna w Archiwum Ośrodka KARTA. Lata 1939-56. Działalność łączniczki ZWZ-AK z oddziału „Szczerbca” podczas okupacji niemieckiej w Wilnie, udział w operacji „Ostra Brama”, praca konspiracyjna w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym, aresztowanie, wywiezienie do łagrów w Krasnojarsku i Norylsku, życie codzienne w obozie, praca w kopalni, bunty więźniów w 1953 roku, repatriacja.

– Jak Stalin zmarł, to nam dali dzień odpoczynku i włączyli radio. My sobie odpoczywaliśmy, a oni opłakiwali tego Stalina

– Wojsko okrążyło nasz obóz. Krzyczeli: „wychodźcie, bo z wami będzie źle!” Ale nikt nie wychodził.
http://www.polskieradio.pl/226 
http://fbc.pionier.net.pl/details/nnfbXS6

Czesław Budrewicz i Ireneusz Jasiński – dwaj koledzy z gminy Widze

Poniżej zamieszczone zdjęcia otrzymałem od Pana Toma Jasińskiego (syna Ireneusza Jasińskiego). Czesław Budrewicz* był bardzo dobrym przyjacielem Ireneusza Jasińskiego ** (ojca Toma Jasińskiego). Razem uczyli się w szkole średniej (gimnazjum) Króla Zygmunta Augusta w Wilnie. Ireneusz i Czesław mieszkali w wspólnym pokoju w Wilnie.
Pan Tom Jasiński ma trzy listy od Czesława Budrewicza z 1936 i 1937 roku nadesłane do jego ojca. Poniżej zdjęcia z Czesławem Budrewiczem i ojcem Pana Toma. Trzy zdjęcia z Cz. Budrewiczem (od Pana Toma) zostały już wcześniej zamieszczone na moim blogu.
Poniżej zamieszczam również jedną stronę czterostronicowego listu napisanego przez siostrę Ireneusza Jasińskiego, Janinę, wspomina w nim, że Chez (Czesław) Budrewicz wrócił do domu z niewoli rosyjskiej.

* Czesław Budrewicz
ppor. – adiutant komendanta 23 Brygady Armii Krajowej „Brasław”
por. – zastępca dowódcy 24 Brygady AK „Dryświaty”, oddelegowany z 23 Brygady AK „Brasław”
Czesław Budrewicz – Wojciech Mróz, „Topór”, z Widz, student Wydziału Prawa Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Urodził się 20 lipca 1914 r. w Libawie (Łotwa) z ojca Antoniego i matki Stefanii z Rogowskich. Ukończył gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie. W latach 1935/36 ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy przy 1 pułku piechoty w Wilnie, ze stopniem plutonowego podchorążego. We wrześniu  1939 r. walczył jako z-ca d-cy plutonu w trzecim rzucie swego pułku, określonym jako 301 p.p. W walkach pod Ostrowcem Wołyńskim został w dniu 17 września 1939 r. wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną i osadzony najpierw w Równem, następnie przewieziony do Szepietówki i dalej do obozu za Moskwę. W listopadzie 1939 r. został z obozu zwolniony i wrócił do rodzinnych stron w Widzach. Do września 1939 r. zaliczył na Uniwersytecie Stefana Batorego trzy lata studiów prawniczych, które ukończył dopiero w 1948 r. na Uniwersytecie Warszawskim. W lipcu 1941 r. wstąpił w szeregi Związku Walki Zbrojnej zwerbowany przez Stanisława Wołkowskiego. Od połowy 1942 r. współpracował z Odcinkiem V-tym “Wachlarza” jako żołnierz plutonu osłony, a jednocześnie pełnił funkcję oficera łączności Komendy Obwodu. W lipcu 1944 r. awansowany do stopnia podporucznika. Po wyzwoleniu w 1944 r. internowany w Riazaniu, skąd powrócił w listopadzie 1947 r. Pracował jako radca prawny w Zakładach Metalurgicznych w Myszkowie. Zmarł 4 stycznia 1986 r. w Częstochowie i tam został pochowany.

** Ireneusz Jasiński s. Napoleona i Malanii Sokołowskiej, ur. 1914 r.  Chicago (USA), w 1921 r. wraz z rodzicami przyjechał do rodowych Lipołat gmina Widze. Uczył się w Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie. W 1936 r. ponownie wyjechał na stałe do Chicago. Zmarł w 2001 r.

*** Stanisław Wołkowski s. Jana, ps. „Sęk”, „Sosna”,  ppor./por. urodzony w 1915 r., mieszkał w Trejbszunach gmina Widze. Ukończył gimnazjum w Wilnie, studiował na Politechnice w Warszawie. Był z-cą komendanta Obwodu Brasławskiego AK, ppor. Michała Białokura ps. „Lach” , Komendantem powiatu brasławskiego AK. Ciężko ranny, zmarł  17.11.1944 r. w szpitalu w Wilnie. Por. Stanisław Wołkowski ma grób w kwaterze wojskowej na Starej Rossie w Wilnie.

 

.

 

 

 

Czesław Budrewicz i Ireneusz Jasiński – Gimnazjum Króla Zygmunta Augusta w Wilnie, 1935 r.

 

 

 

,

 

 

 

 

Czesław Budrewicz i Ireneusz Jasiński – Wilno 1935 r.

 

 

 

. .

 

 

 

 

Czesław Budrewicz, Ireneusz Jasiński – Wilno, 16.06.1935 r.

 

 

,,

 

 

 

Wilno 1936 r. – Stanisław
Wołkowski ***, Czesław Budrewicz i Ireneusz Jasiński

 

 

 

'

 

 

List od Janiny Jasińskiej do brata Ireneusza Jasińskiego z 21.11.1939 r.
Fragment listu dot. Czesława Budrewicza: ” Chłopcy wszyscy byli na wojnie. Niedawno wrócił Budrys. Był w niewoli sowieckiej.”